Sonsuz bir hayalin peşinde,
Gençliğim yandı.
Ömrümü verdiğim yollarda,
Kaderim kan ağladı.
Gezdim gördüm yedi cihan,
Tanıdım türlü türlü insan.
Sandım ki hayat, bitmez servet,
Nefesim de kumbaram.
Yılları harcayıp savurdum,
Boşunaymış tüm kavgam.
Bildim ki ömür dediğin,
Her nefeste bin yalan.
En pahalı armağan,
Zamandır zaman.
Satın alınamaz asla,
Hayat sadece bu an.
Özgür
Gölgemde yangın var,
Bedenim seninle savaşır
Sabaha söner ateşim,
Geceler arzumla tutuşur
Gözlerin bir hançer gibi
Bakışların geceyi ikiye böler
Tutkunun izinde kaybolan,
Zincirsiz arzular yüreğimi deler.
Sözlerin sarmaşık gibi aklımı sarar
Dinledikçe mantık aradan çıkar
Aşk değil bu, geçici bir hal
Tutkunun izinde kaybolur her karar
Özgür
Senden bana fayda yok
Sevgilim bu aşk bombok
O güzel gözlerini
Al gönlümden götüne sokBana sevdadan değil hazdan bahset
Gerisi hikaye gerisi zahmet
Gözlerimde anlam arama sakın
Sözler yalan, sadece hisler gerçek
Aşk masallarına tokum artık.
Sabah olunca her şey sona erecek
Kalbim kilitli, anahtarı yok
Bende duygudan eser yok
Aşkı unut, keyfine bak.
Beni bu ateşte sabaha kadar yak.
Bağlanmak yok, söz vermek yasak
Duygular yük olur, taşımam asla
Sadece bedende bir iz bırak
Başını göğsüme keyifle yasla
Güneş doğunca her şey biter
Bu şehvet ikimize de yeter.
Özgür
Gitme diyemedim, kalbim sustu
Ellerim boş kaldı, sesim dondu
Gözlerin bir yabancı gibi bakıyor
Sebepsiz gidişin, içimi vurdu
Kal bir gece daha
Sabahı görmesem de fark etmez
Kal, sessizliğin ortasında
Nefesini dinlemek bile yeter bana
Konuşsan anlarım, suskunluğun ağır
Bir cümle yetmez mi, bir hatır
Yıllar geçer ama bu an kalır
Gitme, bu son gecem, yarınım sağır
Kal bir gece daha
Sabahı görmesem de fark etmez
Kal, sessizliğin ortasında
Nefesini dinlemek bile yeter bana
Gözlerimde sen, sesimde sen
Gitme ne olur, bitmeyelim böyle
Kalmasın yarım bir kelime
Son bir kez dokun, kanayan kalbime
Kal bir gece daha
Sabahı görmesem de fark etmez
Kal, sessizliğin ortasında
Nefesini dinlemek bile yeter bana
Gitme diyemedim...
Yüreğim sustu...
Özgür
Yaralarımı sakladım
Mutluyum sandılar
Ben düşerken en çok
Güvendiklerim kayboldular
Herkes derdini bana bıraktı
Hepsini sessizce kalbimde taşıdım
Düştüm de “nasılsın” diyen olmadı
Yine de kimseyi yarım bırakmadım
Ben herkese yetişirken
Kendime geç kaldım
Özgür
Telefon çıktı çıkalı,
Avrat bir tuhaf oldu.
Yüzüme bile bakmaz,
Gözüyle konuşur oldu.
Lânet olsun Graham,
Adam değilsin bi gram.
Sen açtın başımıza,
Olmadık işler be adam.
Çamaşırlar sepette kalmış,
Oyun oynuyordum diyor.
Yemekte ne var deyince,
Zıkkım ye ulan diyor.
Çocuklar ebleh gibi,
Televizyona bakıyor.
Beyinleri labne gibi,
Ekmeğe sürülüyor.
Özgür
Dağıldım ben!
Toplanmam artık mümkün değil.
Sildim seni!
Kalbim artık tek parça değil.
Kirlenirken kaderim yabancı bedenlerde,
Aldattım zihnimde kalan mutlu günlerimizi.
Hatıralarından arındım soğuk gecelerde,
Terkettim hayallerde kalan saflığımızı.
Yalanlara sarıldım unutmak için seni,
Susmuyor ne yapsam da ihanetin sesleri.
Her dokunuşta biraz daha kaybettim kendimi,
Gözlerimden sızar bu kırık geçmişin izleri.
Özgür
Yanmadan sönmez ateş
Fırtınasız ilerlemez gemi
Korku varsa umut da var
Bu bilek hâlâ yenilmedi
Cesur değildim hiçbir zaman
Beni büyüten korkularımdı
Her insan yalnızdır doğduğunda
Cesaret, korkuya attığın imzaydı
Gözlerimde saklı bir savaş
Asıl yenilgi vazgeçmekmiş
Kaçmak kolaydı belki de
Korkuyla savaş bitmezmiş
Cesaret bağırmak değil
Karanlıkta yürüyebilmektir
Korku düşman değil
Kendinle yüzleşmektir
Yollar uzun, sabahlar eksik,
Hasret ağır, içimde bir uçurum.
Geçen her gün sanki bir ömür,
Uzakta kaldı artık çocukluğum.
Kapıda sessiz ayakkabılar,
Odam soğuk, duvarlar suskun.
Bir fotoğrafla konuşurum bazen,
Gözlerimde büyür çocukluğum.
Pencerede ışık sönmüş gibi,
Hayallerim düşer rüyalarıma.
Yarım bir şarkı var içimde,
Her notası çıkar hatıralarıma.
Özgür
Bahçede demir kapı
Elimde kaldı sapı
Ben sevdim eller aldı
Gözlerim yolda kaldı
Karanfil deremedim
Aldım da veremedim
Yarim ellere varmış
Sövdüm de diyemedim
Karanfilim kurur mu
El kızı hiç durur mu
Sevdim de alamadım
Bu gönül durulur mu
Bahçede ayrık otu
Elimde kaldı kökü
Ben sevdim eller aldı
Gözlerim yolda kaldı
Kimse vurmadı bir fiske bile
Her kavgaya kendim girdim
Kimse bilmez, ben ne yaşadım
Taşlara yazdım, silinmez oldum
Yalnızlığın taşına baş koydum
Kendi sesimle yankılandım
Eller bilmez neyle yoğruldum
Kendi kaderimle savaştım
Kimse sormadı ne istersin diye
Her başarımı ellerimle kazdım
Kendim sardım yaralarımı
Bİr tek gölgemle dost oldum
Yalnızlığın taşına baş koydum
Kendi sesimle yankılandım
Eller bilmez neyle yoğruldum
Kendi kaderimle savaştım
Kimse tutmadı elimden diye
Her düşümü ateşle kurdum
Kimse bilmedi derdimi bile
Her sırrı kalbime gömdüm
Yalnızlığın taşına baş koydum
Kendi sesimle yankılandım
Eller bilmez neyle yoğruldum
Kendi kaderimle savaştım
Yıldızlara baktım, yol sordum
Gölgemle sohbet ettim
Rüzgârla konuştum, taşla dertleştim
Kendi ateşimde yeniden piştim
Yalnızlığın taşına baş koydum
Kendi sesimle yankılandım
Eller bilmez neyle yoğruldum
Kendi kaderimle savaştım
Başaramadım yine başaramadım
Ne yaptımsa yine başaramadım
Yaşayamadım yine yaşayamadım
Ben bu hayatı yaşayamadım
Atamadım yine atamadım
Bir adım ileriye atamadım
Yakamadım o kıvılcımları
Yıkamadım kalın duvarları
Aşamadım yine tuzakları
Başaramadım yine başaramadım
Başaramadım yine başaramadım
Ne yaptımsa yine başaramadım
Yaşayamadım yine yaşayamadım
Ben bu hayatı yaşayamadım
Atamadım yine atamadım
Bir adım ileriye atamadım
Yakarım dedim ama ıslaktı
Yıkarım dedim ama sağlamdı
Aşarım dedim ama tuzaktı
Başaramadım yine başaramadım
Başaramadım yine başaramadım
Ne yaptımsa yine başaramadım
Yaşayamadım yine yaşayamadım
Ben bu hayatı yaşayamadım
Atamadım yine atamadım
Bir adım ileriye atamadım
Senden bana fayda yok
Sevgilim bu aşk bombok
O güzel gözlerini
Al gönlümden götüne sok
Aylarca ben ağladım
Kimselere bakmadım
Belki dönersin diye
Sokağa bile çıkmadım.
Senden bana fayda yok
Sevgilim bu aşk bombok
O güzel gözlerini
Al gönlümden götüne sok
Bugün dışarı çıkarım
Her gördüğüme yazarım
Eğer beni özlersen
Senin ağzına sıçarım
Senden bana fayda yok
Sevgilim bu aşk bombok
O güzel gözlerini
Al gönlümden götüne sok
Solmuş yaprakları
Bir gün yine açacak
Bu ağaç bin yıl geçse de
Yaşayacak
Her mevsim kış değil ki
Baharlar geri gelir
Dağlar yıkılmaz hiç
Gücü kendindendir
Ne yağmurlar gördük
Ne fırtınalar
Sapasağlam köklerimiz
Kırılsa da dallar
Yıllar geçerken
Elbet bizi yoracak
Hayat oyunu bu
Kaybetmek de olacak
Bugün gülerken
Yarın belki ağlarız
Biz hep güçlüyüz
Duvarları da yıkarız
Gece çökünce
Yollar tekinsiz
Güneş doğacak
Yine biliriz
Özgür
Her yöne gitmekti dileğim,
Sınır çizgisi yoktu kafamda.
Farkındaydım,
Benden bir tane daha yoktu bu oyunda,
Ve senden...
Benim görevim seni korumaktı
Canım pahasına olsa da
Seni kaybetmek yoktu hesapta.
Bu kadar kolay yenilmek yoktu,
Bu savaşta.
Oyun başladı,
Ve ilk yenilen yine biz olduk.
Hayat bir ders daha veriyordu,
Ve bize yine,
Hayatı kenardan izlemek düşüyordu.
Sonra farkettim ki,
Sen Şah değilmişsin ve ben de Vezir.
İkimiz de birer piyonmuşuz aslında.
Ben seni fazla büyütmüşüm gözümde,
Sen de kendini önemli sanmışsın.
Oyun başladı,
Ve ilk yenilen yine biz olduk.
Hayat bir ders daha veriyordu,
Ve bize yine,
Hayatı kenardan izlemek düşüyordu.
Tek kurtuluşumuz birbirimizi kollamaktı,
Ama ben sana güvenmekle yanılmışım,
Sende ona.
Oyun başladı,
Ve ilk yenilen yine biz olduk.
Hayat bir ders daha veriyordu,
Ve bize yine,
Hayatı kenardan izlemek düşüyordu.
Özgür
Mey içre ser-hoşam, gönlüm perişan
Sâkî sun bir kadeh, dertlere dermân
Kalbimde yangın var, dilde figân
Yâr gitti, kaldı hep ayrılık, viran
Kadeh döner, zaman akıp gider
Sâkî, sun aşk ile, gönlümde heder
Dünyada gam çoktur, vuslat nihân
Bir gecede hayâl, düşte revân
Meyhane ışığıdır, gönle teselli
Sâkî, sun aşk ile, dertler geçer mi
Mey içre ser-hoşam, gönlüm perişan
Sâkî sun bir kadeh, dertlere dermân
Mey içre ser-hoşam, gönlüm perîşân
Sâkî sun ehl-i aşk, dertlere dermân
Gönlümde âh u zâr, dilde figân
Yâr gitti, kaldı hep hicrân, vîrân
Kadeh döner, devr-i felek misâl
Sâkî, sun aşk ile, gönlümde hâl
Âlemde gam çoktur, vuslat nihân
Bir şebde yâr hayâl, düşte revân
Meyhâne kandilidir, gönle ziyâ
Sâkî, sun aşk ile, dertler hevâ
Mey içre ser-hoşam, gönlüm perîşân
Sâkî sun ehl-i aşk, dertlere dermân
Özgür Manav
Bir bakışın yeter, kalbim durur yine
Adını duysam, gülümserim sessizce
Bir rüya gibiydi seni bulmak
Gözlerimde ışık, kalbimde bahar
Bir dokunuşun yeter inan bana
Dünya durur, kalırım o an’da
Senle tamam bu hayat, eksik bir yanım yok
Bir gülüşün yeter, her şey huzur dolu
Bir ömür boyu sürsün bu an
Kalbim seninle, senle tamam
Bir melodi gibisin rüzgârda
Sözlerin sarar beni her anda
Kalbim ritmini senle bulur
Sevdan içimde yankı olur
Birgül Manav
Sen, ruhumdaki en eski masal
Yaralarıma merhem olan hayal
Bir ömür sürse de bu yol,
Aşkında bulurum sonsuz ihtimal
Gözlerinde bir deniz var
Dalgaları içimde çırpınır
Her bakışın bir sır taşır
Kalbimde yankısı duyulur
Geceler seninle aydınlık,
Gündüzler sensiz karanlık
Adını fısıldar rüzgar,
İçimde yankılanır bir anlık
Bir gül açar ellerinde,
Aşkı zamana meydan okur
Bir söz düşer dilinden,
Kalbimde bin yıl yankı bulur
Yalnızlık çökerken üstüme,
Sen doğarsın güneş gibi
Her nefesin bir şarkı,
Her dokunuşun şiir gibi
Yollar silse izlerimi,
Sen kalırsın en derinde
Zaman geçse üstümüzden
Biz yaşarız her nefeste
Özgür Manav
Yüreğimde bir boşluk
Gözlerimde hayalin
Giderken
Bir söz bile bırakmadın ardında
Ben kaldım suskun
Sen saklandın karanlığa
Gidişinle kaldım, yarım bir şarkı gibi
Sitemim notalara, kırık gitarıma
Dönmezsin bilirim, ama kalbim soruyor
Sevgi mi bu
Yoksa kötü bir oyun mu
Her sokakta adını fısıldıyor rüzgâr
Her şarkıda yüzünü arıyor bu gönül
Bir gün dönersin diyeydi umudum
Ne sen döndün, ne de kaldı ömür
Sitemim sana değil, belki de kadere
Ama bil ki kalbim, hâlâ seninle
Birgül Manav