Yollar uzun, sabahlar eksik,
Hasret ağır, içimde bir uçurum.
Geçen her gün sanki bir ömür,
Uzakta kaldı artık çocukluğum.
Kapıda sessiz ayakkabılar,
Odam soğuk, duvarlar suskun.
Bir fotoğrafla konuşurum bazen,
Gözlerimde büyür çocukluğum.
Pencerede ışık sönmüş gibi,
Hayallerim düşer rüyalarıma.
Yarım bir şarkı var içimde,
Her notası çıkar hatıralarıma.
Özgür
Bahçede demir kapı
Elimde kaldı sapı
Ben sevdim eller aldı
Gözlerim yolda kaldı
Karanfil deremedim
Aldım da veremedim
Yarim ellere varmış
Sövdüm de diyemedim
Karanfilim kurur mu
El kızı hiç durur mu
Sevdim de alamadım
Bu gönül durulur mu
Bahçede ayrık otu
Elimde kaldı kökü
Ben sevdim eller aldı
Gözlerim yolda kaldı
Kimse vurmadı bir fiske bile
Her kavgaya kendim girdim
Kimse bilmez, ben ne yaşadım
Taşlara yazdım, silinmez oldum
Yalnızlığın taşına baş koydum
Kendi sesimle yankılandım
Eller bilmez neyle yoğruldum
Kendi kaderimle savaştım
Kimse sormadı ne istersin diye
Her başarımı ellerimle kazdım
Kendim sardım yaralarımı
Bİr tek gölgemle dost oldum
Yalnızlığın taşına baş koydum
Kendi sesimle yankılandım
Eller bilmez neyle yoğruldum
Kendi kaderimle savaştım
Kimse tutmadı elimden diye
Her düşümü ateşle kurdum
Kimse bilmedi derdimi bile
Her sırrı kalbime gömdüm
Yalnızlığın taşına baş koydum
Kendi sesimle yankılandım
Eller bilmez neyle yoğruldum
Kendi kaderimle savaştım
Yıldızlara baktım, yol sordum
Gölgemle sohbet ettim
Rüzgârla konuştum, taşla dertleştim
Kendi ateşimde yeniden piştim
Yalnızlığın taşına baş koydum
Kendi sesimle yankılandım
Eller bilmez neyle yoğruldum
Kendi kaderimle savaştım