Telefon çıktı çıkalı,
Avrat bir tuhaf oldu.
Yüzüme bile bakmaz,
Gözüyle konuşur oldu.
Lânet olsun Graham,
Adam değilsin bi gram.
Sen açtın başımıza,
Olmadık işler be adam.
Çamaşırlar sepette kalmış,
Oyun oynuyordum diyor.
Yemekte ne var deyince,
Zıkkım ye ulan diyor.
Çocuklar ebleh gibi,
Televizyona bakıyor.
Beyinleri labne gibi,
Ekmeğe sürülüyor.
Özgür
Dağıldım ben!
Toplanmam artık mümkün değil.
Sildim seni!
Kalbim artık tek parça değil.
Kirlenirken kaderim yabancı bedenlerde,
Aldattım zihnimde kalan mutlu günlerimizi.
Hatıralarından arındım soğuk gecelerde,
Terkettim hayallerde kalan saflığımızı.
Yalanlara sarıldım unutmak için seni,
Susmuyor ne yapsam da ihanetin sesleri.
Her dokunuşta biraz daha kaybettim kendimi,
Gözlerimden sızar bu kırık geçmişin izleri.
Özgür
Yanmadan sönmez ateş
Fırtınasız ilerlemez gemi
Korku varsa umut da var
Bu bilek hâlâ yenilmedi
Cesur değildim hiçbir zaman
Beni büyüten korkularımdı
Her insan yalnızdır doğduğunda
Cesaret, korkuya attığın imzaydı
Gözlerimde saklı bir savaş
Asıl yenilgi vazgeçmekmiş
Kaçmak kolaydı belki de
Korkuyla savaş bitmezmiş
Cesaret bağırmak değil
Karanlıkta yürüyebilmektir
Korku düşman değil
Kendinle yüzleşmektir