3 Ekim 2015 Cumartesi

Mahşerin Boş Atlısı


Bu satırları okuyan herkese çok ciddi ve mühim bir tavsiye vermek istiyorum;

“Sakın eski resimlerinize bakmayın!”

Özellikle de çekildiği tarihten bu yana 10 yıl civarı zaman geçmiş fotoğraflarınız varsa direkt imha edin derim ben.

Biraz önce bu haltı yedim ve çok pişmanım. Yüzüm gözüm çocukluğumda neyse şimdi de o diye düşünürdüm, “pek değişmedim lan ben” derdim kendi kendime. Az önce hazır internet de yokken biraz eski resimleri karıştırayım dedim, bundan yaklaşık 10-11 yıl önce çekindiğim resimleri gördüm. Görmez olaydım! Ne kadar gençmişim o zamanlar, tip desen yok, karizma desen yerlerde, aklıma o dönemlerdeki finansal Fair Play’im geldi, param da yoktu o zamanlar lan! Adam olacak çocuk bokundan belli olur derler ya hani, benimki de o hesap bi bok olamayacağım o zamanlar bok gibi sıfatımdan belliymiş anasını satayım.

Şimdi merak edenler olmuştur, “nasıl bir resim gördü lan bu davar” diyenler olmuştur, anlatayım;

Mahşer-i Cümbüş diye bir tiyatro erbabı grup var bildin mi? Heh işte o grubun hayran kütlesi olarak takılıyorum o zamanlar. Twitter’dan düzeltme yağmuruna tutacak olan TDK üstatlarından önce ben söyleyeyim, hayran kitlesi değil, hayran kütlesi. Niye hayran kütlesi? Çünkü o zamanlar Yarım Ay boyutlarındaydım, beni bir kitle olarak değil kütle olarak tanımlayabilirdiniz ancak. Hee şimdi nasılım? Dolunay diyelim biz ona…

Neyse işte, boş beleş bir adam olduğum için (Aynen şimdi olduğu gibi, ama o zamanlar raporlu olduğum için değil, gerçek anlamda boş beleş bir öğrenci tayfasıydım) Mahşer-i Cümbüş izleyip Tiyatro Sporu forumda takılıyordum, gece yarısı yayınlanan Anında Görüntü Show’u izleyip forumda geyik yapıyorum falan filan. Bildiğin ergenlikten yeni çıkmış gergin psikozu.

Ortam hemen hemen benim gibi tiplerle dolu, genel kitle 18 yaş altı. 18 yaş altı derken, o sınırın bayağı bir altı yalnız, 10-12 yaşlarla 17 yaş arası. Ben 18 yaşındaydım, büyük bir çoğunluk bana abi diyordu, oradan hesap edin işte manzarayı. Tabi ortam böyle olunca, kilitlendik biz siteye, her gün girip birkaç geyik yapmadan, birkaç konuya mesaj atmadan rahat edemiyorum. Bir gün Türkiye genelinde “Forum Buluşması” organize etme kararı alındı. Bizim memleket durur mu anasını satayım, hemen katılacaklar listesi hazırlanmış bile. Bensiz toplantı olur mu lan, kaçırır mı Anadolu bebesi böyle bir fırsatı? Yazdırdım hemen adımı.

Neyse toplandık biz. İsmini yazdıran bi çuval insan var, gele gele 5 tane tip gelmişiz. Şansa bak ki 4 tanesi kız bir tek ben erkeğim.
“Vaaaayyyy ortama bak beee” dediniz.
Dediniz dediniz yemeyin şimdi beni.

Öyle manyak bir ortam yoktu, bir tane cool takılan bir kardeşimiz vardı, bir tane benden 6 yaş falan küçük bir kardeşimiz (12 yaşındaydı heralde) bir tane bayan kasıntı kardeşimiz ve bir tane de nerede olduğunun farkında bile olmayan “kim itti lan beni buraya” modunda takılan bir kardeşimiz vardı. Tonlamalardan da anlaşıldığı gibi hepsi benden bayağı küçük kardeşler. İlk kez buluşmanın ve tanışmanın moronluğuyla da en nezih ortamlardan birisine gittik. Mc Donald’s. Kakaolu Milk Shake eşliğinde ülkenin geleceği ve ekonomik politikalar hakkında yaklaşık 12 saatlik bir toplantı gerçekleştirdik. Bu hikayedeki tek gerçek Kakaolu Milk Shake olabilir, ben de emin değilim.

Tabii ki bitmedi, o kadar toplanmışız orada biter mi hiç, yat turuna çıktık. Saati 3 liraya limanın kapısına kadar götürüp geri getiren ultra lüks yatlar var bizim memlekette, onlara bindik. Gezinirken de fotoğraflar çekinmişiz, ne cesaretse bende o fotoğrafları almışım, utanmadan bir de arşivlemişim anasını satayım. Tabi arşiv çılgınlığı burada bitmiyor, Mahşer-i Cümbüş turnesi var sırada.

Mahşer-i Cümbüş Türkiye turnesine çıkmış, sıradaki durak bizim burası olmuş, biletlerimizi almışız bekliyoruz. Tabi yine organizeyiz forum olarak ve bu sefer daha kalabalık. Ortam yine kız kaynıyor, tek tük erkek var onlarda bir süre sonra sıvıştılar, bütün kızlar bana kaldı yine. Bu arada sosyal sorumluluk mesajı vermek istiyorum; “Sevgili ortalama altı zekaya sahip abaza kardeşlerim, kültürel faaliyetler konusunda kızlar erkeklerden daha aktif ve tiyatro gibi, sinema, opera gibi sanatsal faaliyetleri de en çok kadınlar takip ediyor. Eğer sanatsal faaliyetleri takip ederseniz veya icra ederseniz daha çok kadınla haşır neşir olabilirsiniz.”

Gösteriyi izledik, sonra kulise daldık, güvenlikçiler bizi almak istemediler ilk başta ama biz devrimci gençler olarak direndik, gücümüzün farkındaydık ve güvenlikçilere dedik ki; “Aç kapıyı bezirgan başı girelim içeriye, biz forum üyeleriyiz geçiş iznimiz var bre gafil!” Tabi bütün kapılar açıldı önümüzde, girdik içeriye bütün grup üyeleriyle fotoğraf çekindik, poster imzalattık. Hatta o poster duruyor hala bende, ileride çok değerlenecek o kağıt biliyorum. Benim zenginliğim o posterde gizli, boru mu lan bu, bugüne bugün Salih Abi’nin, Sezai Usta’nın imzası var onda! (Bkz: işler Güçler) (Bkz: Kardeş Payı)

Fotoğraf fethimiz burada bitti mi sanıyorsunuz? Viyana kapılarına dayanmış bir ecdadın torunlarıyız biz! Ortalık sakinleştikten sonra forum üyeleri olarak kaldık biz orada. Fotoğraf çekinmeye devam ediyoruz bir yandan da. İlk toplantının aksine bu sefer yaş ortalaması biraz daha yüksek ve işin daha da ilginci, “bir espri yapsın da güleyim” diye ağzımın içine bakan bir afet-i devran da ortamda mevcut. Fotoğraflarda bile herkes kameraya bakarken kızın hep bana bakarken çıkmasından mevzuya uyanmam gerekiyor değil mi?

Değil işte, o kadar kafa var mı bende bi baksana birader? Kızın benden hoşlandığını yıllar sonra fotoğrafa bakıp anıları kafamda canlandırırken farkettim anasını satayım. Zaten benim bu kafayla fotosentez yapangillerden olarak hayatımı idame ettiriyor olmam gerekiyor, hayat bi garip. Neyse işte ben yememişim içmemişim bu fotoğrafları da arşivlemişim.

Yav ben nasihat verip gidecektim özgeçmişimi yazmışım arkadaş. O resimlere bakınca şunu gördüm, biz yaşlandığımızı farketmiyomuşuz ya la! Hani aşk meşk, afet-i devran meselelerini geçtim, bildiğin yaşlanıyormuşuz ve farkında bile değilmişiz. Ama bana bu bilgi verilmemişti, “sen yaşlanmadan nalları dikecen gardaş” dedilerdi bana. Bu bilgi verilmiş olsa ben doğmazdım sözleşmede yazmıyor böyle bir şey!

İşte böyle!

“O zamandan bu zamana ne değişmiş peki panpa?” diye soranlar olursa diye onu da anlatayım. Kilo ortalaması olarak aynıyım. Yüzüm daha sertleşmiş, dışarıdan bakınca somurtkan bi tip gibi duruyorum ama valla öyle değilim lan! Yüzüm biraz da olgunlaşmış gibi, yaşımı gösteriyorum diyelim. Biraz daha güçlenmişim, kollarım daha kaslı görünüyor. Yaptığımız ağır işler sonuç vermiş demek ki. Saçlarımda beyazlıklar çıkmaya başlamış. Ne var ki, Robin Van Persie dedem gibi olmuş hala 32 yaşında anasını satayım. Hem beyaz saç erkek adama karizma katıyor. Değil mi? Yoksa bu da kadın ırkının bizi keklemek için kullandığı bir numara mı? Taklaya mı geliyoz lan? Şşşş noluyo orada alooo?

Zeka olarak hala aynı kalmış olabilirim ama o konuda bir iddiam yok. Keşke biraz da abaza olsaydım lan, bana aşık bir sürü kız varmış hiç birisine uyanamamışım.

He bu arada;
Rumuz: Mr Lonely
Yaş:28
Boy: 110 cm
Kilo: 360 kg
Siyah Saç Kahverengi göz
Üniversite mezunuyum. Zengin ve güzel qızlar eqlesin!

Sikindirik bir fotoğraftan 3 sayfa yazı çıkartacak kadar da manyakmışım, onu da bugün öğrendim.

03.10.2015

23 Eylül 2015 Çarşamba

Cinayeti Kör Bir Kayıkçı Gördü, Ben Gördüm, Kulaklarım Gördü. Fıtrat...


Henüz yaşını yeni doldurmuş, hayatını yaşayamamış tertemiz bir bebekti o.
Hem çok sevimliydi hem de sıcak kanlıydı, elimizi uzattığımızda hemen koşup gelirdi. Nereden bilebilirdi ki bizim kötü insanlar olduğumuzu, işlediğimiz her cinayete bir kılıf uydurabilecek kadar kalpsiz olduğumuzu.

Bir kaç gün önce gitmiştik ve çok beğenmiştik bu sevimli bebeği. Tam olarak aradığımız özellikleri taşıyordu. Bakıcısı da bu kötü emellerimize ortak olmuş onu bize para karşılığı satmıştı.

O gün geldi ve çattı, küçük çaplı bir merasim yapmamız gerekiyor ve işlediğimiz günahı affettirmek için bir iki rekat namaz kılmamız gerekiyordu. Aslında böyle olmasını bizde istemezdik, böyle sevimli ve yaramaz bir bebeğin dünyada görmesi gereken günleri olduğunu düşünüyorduk bizde ama fıtratın önüne geçilmez ki...

O gün sevimli bebeğinde çok huysuz olduğunu farkettik, sanki olacakları önceden hissetmiş gibiydi. Zaten o gün cinayet işleyen tek aile değildik, başka ailelerde vardı ve bizden daha canilerdi diyebilirim aslında. Belli ki yanından ayrılan arkadaşları bir daha geri dönmeyince durumun farkına varmıştı bizim yaramaz, sürekli kaçıyordu bu yüzden. Ama fıtrattan kaçılmaz ki...

Üç dört kişi etrafını çevirdik, kaçacak yeri kalmadı artık yavrucağın, bir iki diretti, aradan sıvışmaya çalıştı ama kar etmedi, yakaladık. Prosedür gereği iki bacağı ve bir elinin bağlanması gerekiyordu, prosedürü yerine getirdik.

Her ne kadar cinayeti işlemek bize düşse de o kadar vicdansız olamamıştık henüz, vekalet vermemiz gerekiyordu cellada, verdik.

Gözünü bile kırpmadı, vurdu bıçağı yavrucağın boynuna, üç ana damarrını kesmiş kanının akması için beklemeye koyulmuştu. Fıtrat...

Kan tamamen aktıktan ve yavrucak artık canını teslim ettikten sonra derisini yüzdük ve etlerini parça parça ayırıp eve getirdik. Etlerini satırlarla, bıçaklarla parçalara ayırdık, bir kısmını ihtiyaç sahiplerine dağıttık bir kısmını biz pişirip yedik. Her ne kadar ağzı süt kokan bir bebeği kesmişte olsak bir gram bile pişmanlık hissetmedik. Hatta aynı şeyleri bu yılda başka bir bebek üzerinde tekrar yapacağız. Fıtrat...

Hayat ne garip...

Kurban Bayramınız Kutlu Olsun...

5 Eylül 2015 Cumartesi

Motor Ustası


Söyleme!
Yazma da hiçbir yere, aşka olan özlemini.
Beceremiyorsun iki kelam güzel söz etmeyi.
Eğreti duruyor aşk yüreğinde, belli oluyor kafiyesiz cümlelerinden.
Çıraksın çünkü daha yeni öğreniyorsun bu yolda yürümeyi.
Sen daha “aşk” demeyi bilmezken, ben açtığın derin yaraların şerefine içiyordum!
Rakıya mı sevdalıydım yoksa sana mı bilmiyorum.
Kadehime hapsetmişimdir belki de dudaklarını,
Belki de her yudumda yeniden buluşuyoruz diye alkolik oluyordum!
Sen aşkı bulmak adına kirlenirken bir umut bekledim hep,
Aşkın burnunun ucunda olduğunu belki görürsün diye.
Ama sen yanlış rampada hararet yaptın,
Ben ise motor ustası oldum, kırık kalpleri tamir ederken!
Sen bu yolları severken, geri dönüyordum ben!
Çok söktüm yüreğime batan zehirli aşk dikenlerinden.
Diken miydi yüreğime batan, sözlerin mi bilmiyorum.
Bildiğim bir şey varsa,
Sen, yüreğini çalıştıracak bir usta arıyorsun ama
Emekli oldum ben, artık motor tamir etmiyorum!

04.09.2015

30 Ağustos 2015 Pazar

İntikam Tugayı


Şu hayattan çok fazla intikam alacaklıyım.
Ayrıca da lanetlendiğimi düşünüyorum son zamanlarda.

Geçmişte hayatıma giren çıkan insanlara bakıyorum, hiç başarılı olmuş, alıp başını yürümüş gitmiş bir arkadaşım, eşim, dostum yok.

Çocukluk arkadaşlarım mesela, "bu çocuğun kafası zehir gibi, örnek alın işte böyle olun!" diye sürekli örnek gösterilen bir arkadaşım vardı, torbacı oldu, defalarca içeri düştü falan filan. En son gördüğümde pizzacıda paket servis taşıyordu. Bir tanesi gaspçı oldu, yıllardır içeri girip girip çıkıyor. Bir kısmı kapkaççılık yapıyordu son gördüğümde, şimdi ne yapıyorlar hiç bilmiyorum.

Benden hoşlanan kızlar vardı. Hiç gülmeyin, bir zamanlar yakışıklıydım, peşimde koşanlar vardı. (Gülmeyin ya gerçekten vardı, yalan söylüyorsam nah şurdan şuraya gitmek nasip olmasın!)

Ohooo böyle gülecekseniz anlatmayayım!

Neyse, beni seven kızlardan birinin para karşılığı kendini satmaya başladığını öğrendim geçenlerde. içim burkuldu yemin ediyorum, çok koşmuştu peşimden çünkü. Belki de hayatının yönünü ben değiştirdim farkında bile olmadan. Başka bir tanesinin peşinde de ben koştum, kabul etmedi hiç bir zaman beni. Sonra yollarımız ayrıldı. Annesi zaten çok küçükken terketmişti kızı, babası da kalp krizi geçirip ölmüş. Facebook'tan takip ediyorum, o kadar dağınık ve batak bir hayat yaşıyor ki, bir şerefsizin eline düşüp hayatının kararması çok yakın. İşin daha da kötüsü yaşadığı hayattan gayet memnun, kimsenin müdahale etmesi mümkün değil.

Aile çevreme ve akrabalarıma bakıyorum, insanlar hep bir şeyler başarmaya çalışıyorlar ama hep başarısız oluyorlar. İş kurup batıranlar, bir yerlerde mevki sahibi olmaya uğraşıp başaramayanlar vs. vs. detaya girmeyeyim.

Kendimi anlatmaya başlasam 32 ciltlik ansiklopedi serilerinden olur zaten.

işte bunlar hep benim lanetimin eseri. Bir de bana zarar vermiş olan ve benim karşılığını veremediğim şeyler var. Hep içimde patlamış intikam yeminlerim var.

İlk iş hayatına atıldığım zamanlarda hayalimde hep mühendis olmak vardı. Sırtıma 100 kiloluk kabloyu, takım taklavatı yükleyip 13 kat bana bunları taşıttıran ustaya, "işiniz gücünüz bize eziyet etmek, mühendisin karşısında esas duruşta bekliyonuz mına goyyim." dediğimde, "sende mühendis ol seninde önünde esas duruş beklesinler." demişti. Ben de, "5-6 seneye kalmaz öyle olacak zaten, inşallah seninle de karşılaşırız" dedim. Karşılaştık. Ben mühendis olamadım, onun da zaten hayattan bir beklentisi yoktu, bir adım ilerleyememiş. İkinci karşılaşmamızda da zaten kavga ettik.

Hayatımın en büyük göt oluşlarından birisi de lisede oldu. Meslek Lisesi'nde okuyordum o zaman. Hoca bir gün oturttu bizi karşısına, tek tek sordu, "Buradan mezun olabilirseniz ne olmak istiyorsunuz?" diye. Sınıfın çok büyük çoğunluğu, sanayide usta olacağını söyledi. Ben ve üç dört kişi daha üniversite okuyup mühendis veya öğretmen olmak istediğimizi söyledik. Hoca, "sınıfın büyük çoğunluğu gayet gerçekçi hayaller kurmuş, onlar çok iyi usta olurlar ama sizden hiç bir bok olmaz" dedi. Yani orada aldığımız eğitimle hiç bir bok olmayacağını söylemişti. Biz de, "hocam biz üniversiteyi kazanırız, sizi de utandırırız" dedik. Hoca da "hiç umudum yok ama, inşallah" dedi. Adamın dediği gibi, sınıfın büyük çoğunluğu inşaatlarda veya sanayide çalıştı, dükkan falan açtılar. Bizim hiç birimiz üniversiteyi kazanamadı, eninde sonunda inşaatlardaki yerimizi aldık bizde usta olduk. Yani daha doğrusu hiç bir bok olamadık. Bende dahil hiç birimiz mesleğimizi bile yapmıyoruz.

Ortaokulda ders saatinde dış kapıda nöbet tutarken bisiklete bindim diye beni döve döve müdürün karşısına çıkartan hademenin ağzını burnunu dümdüz etmek istemiştim mesela. Ama büyümem gerekiyordu, küçükken gücüm yetmezdi çünkü. Ben büyüdüm, o hademe belki ölmüştür şimdiye. Ölmediyse de tez zamanda gebermesini dilerim.

Değişik değişik örnekler var daha, ama uzatmaya gerek yok.

Bazen, insanları öldürüp ceza almayan adamlar gibi olmak istediğim oluyor. Elimde bir tane silah, sırtımda bir çanta dolusu mermiyle gezmek istiyorum. Yolda sokakta gördüğüm saygısız, sigarasının dumanını insanların üzerine üzerine üfleyen, trafikte giderken cep telefonuyla konuşan, kadın şöför görünce sıkıştıran, güçsüz gördüğü insana yükselen, şiddet eğilimli, kavga çıkarmak için ortam arayan, içip içip sağa sola saldıran, çöpünü sokağa atan, bir kaç kişi gruplaşıp insanlara laf atan, rahatsız eden, dönüp laf söyleyene de saldıran, insanların hayatını hep olumsuz yönde etkileyen, hep cesaret kıran, saygısız, saygısız, saygısız insanları öldürmek istiyorum. Örnekleri çoğaltabiliriz. Kısaca kötü insanlara kötülük yapan insan olmak istiyorum.

Üç dakikada duygudan duyguya atlayan şizofren gibi yazı yazmışım değil mi? İşte bunlar hep hayatta yediğim kazıkların aynı anda aklıma gelmesi ve benim hepsini birden yazmak istememden dolayıdır, şizofren olduğumu düşünmüyorum ama olabilirimde bilemem.

Şu sıralar da işsiz kalmak üzereyim, görev yerim değiştirilmeye çalışıldığı için restleşme aşamasındayım, aslında fiilen işsiz kalmış sayılırım ama tazminat vs. vs. haklar için bir süre daha direnmeye çalışıyorum. Yani hayat her zaman ki gibi bombok. Bir süredir gelen şehit haberleri ve ülkenin dört bir yanından gelen kötü haberler yüzünden moral olarak çökmüş durumdaydım zaten, bu da tuz biber oldu. Yani anlayacağınız bende durumlar her zaman ki gibi, bombok...

Beni örnek alan çocuklar var. Benim gibi olmak istiyorlar, çünkü güçlü olarak görüyorlar. Bende onlara, "benzeyecek başka adam mı kalmadı lan, gidin yol yakınken kendinizi kurtarın!" diyorum. Eğer bahsettiğiniz şey kas gücüyse evet ben güçlüyüm ama mental olarak güçlü olmayan insan ne kadar kuvvetli olursa olsun güçsüzdür. O yüzden ben güçsüzüm. Eğer hayat bir gün yoluma kaya döşemeyi bırakıp kendisine başka hobiler edinirse, ben de geçmişle olan hesaplaşmamı tamamlamaya başlarım. O zaman da gerçek anlamda güçlü olmaya başlarım. O gün gelene kadar kırılamayacak kadar sert kabuğu olan kuvvetli ama güçsüz bir insan olarak yoluma devam edeceğim.

Ama saygısız ve aldığı nefes bile zarar olan insanların ölmesini istediğim gerçeği hiç değişmeyecek. Yok mu içinizde taşşaklı bir devlet görevlisi, bana yetki verin de kötülüğü bitireyim ben. Valla bak ciddiyim, işim bittiğinde gerekirse kendimi de vururum.


30.08.2015
Özgür