26 Ekim 2011 Çarşamba

Hayat

Hayat acımasızdı her an,
Her an dikenlerini salıyordu üzerime.
Ve gülmeyi hiç öğrenemedim ben,
Güldüğümü sanıyordum batan dikenlerin acısının verdiği yanılgıyla.
Gül'ün hayatı kadardı geçen süre.
Ama bilmediğim bir şey vardı,
O solarken ben ölüyordum. .
Ve Gül'ü hayata döndürecek bir damla suydu beklediğim.
Gül soldu, ben öldüm.
Şimdi ikimizde bir yabancıyı bekliyoruz,
Gül'ü çöpe beni mezara gömsün diye.

05.10.2011
Mr_Lonely

6 yorum:

  1. Henüz değil usta,henüz değil.!daha sırada biz varız yabancının işi çok

    YanıtlaSil
  2. Hüseyin Usta;
    Sırayla olmuyor abi bu işler. :)
    Yabancı mı? Yahu 15 ayda yabancı mı olduk şimdi. Olmaz öyle şey...

    Saygılar...

    YanıtlaSil
  3. Yok usta seni gömen yabancıdan kastım.

    YanıtlaSil
  4. hayır!! belki bir gün bir kerecik de olsa gülecek!

    YanıtlaSil
  5. Hüseyin Usta:
    Hmmm.
    El alemin gömmesindense tanıdığım sevdiğim insanları tercih ederim. :))

    Saygılar...

    İ.x.i.r:
    Hiç umudum yok, Ama inşallah dediğin gibi olur...

    Sevgiler...

    YanıtlaSil

İçinden geldiği gibi yaz,
Gönlünü ferah tutarak yaz,
Okuyan olmasa da yaz,
Sen yeter ki yaz...